Home » Als een zoon zomaar wegvalt …

Als een zoon zomaar wegvalt …

Gepubliceerd op 1 februari 2020 om 15:42

op de dag van zijn afstuderen en mijn vijftigste verjaren, als een enorme donderslag bij een kraakheldere hemel:

 

De gasten, in feestkleding en met cadeaus, zijn al onderweg, de slingers hangen, de bediening staat er klaar voor, de gekkigheid is in het rond gedrapeerd en de feestredes en loftuitingen steken in de binnenzakken. De zon schijnt, muziek speelt, zoetigheid geurt en de natuur doet zijn best een waardige omgeving te scheppen voor het goede glas wijn en het koele glas bier van zo dadelijk.  

Tot het bericht dat alles voor altijd doet verstarren in de dodelijke greep van zijn dodelijke inhoud, dat alles stilzet in een bizarre grimas van het geluk en het feest dat is voorbereid: jouw ultieme keuze voor het onherstelbare onvoorstelbare.

 

Af en toe ontwaak ik even uit de comateuze toestand van na de inslag, en probeer ik rationeel na te denken over het volkomen irrationele van de gebeurtenis.

Wat er die dramatische dag precies gebeurd is weet ik niet. Hoe groot de paniek was die jouw laatste avond toesloeg, hoe inktzwart de angst van het laatste uur, hoe onpeilbaar diep de eenzaamheid van de laatste ademtochten. En of je rust vond in het laatste moment.

 

Ik zie je nu minder vaak dan ik zou willen. Maar ik geniet van de momenten dat je wel dicht bij me bent, dat ik je warmte kan voelen, dat ik word aangeraakt door je liefde, los van tijd en ruimte, in het grootse onbekende.


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.